ز عدل ناتوانی ناله را با کوه می سنجم

اگرتوفان مد چون موج بوسد پای زانویم

غرور هستی ام با تیغ نازش بر نمی آید

به این گردن که می بینی به صد باریکی مویم

درین بازار سنگ کم نمی گردد ترازویم

چو شبنم تا درین گلزار عبرت چشم وا کردم

حیا غیر از عرق رنگی دگر نگذاشت بر رویم