چو شبنم تا درین گلزار عبرت چشم وا کردم

به این گردن که می بینی به صد باریکی مویم

ز عدل ناتوانی ناله را با کوه می سنجم

درین بازار سنگ کم نمی گردد ترازویم

حیا غیر از عرق رنگی دگر نگذاشت بر رویم

نگردی غافل از فیض سواد معنی ام بیدل

تماشا بر سحر می خندد ازگلهای شببویم