ناگشته تهی از خود مملوست نمی گویم

جاه و حشم دنیا ننگ است ز سر تا پا

چینی چو سر فغفور بیموست نمی گویم

لبریز فنا باید تا دل همه را شاید

گر شبهه تحقیقم زین دشت سیاهی کرد

لیلی به نظر دارم آهوست نمی گویم

آیین محبت نیست سودای دویی پختن