فطرت ز شرم اظهار پیشانی ام به نم داد

یک سر چو سلک شبنم دررشته هواییم

بر موج و قطره جز نام فرقی نمی توان بست

ای غافلان دویی چیست ما هم همین شماییم

ما غرق صد خیالات زان یک عرق حیاییم

رمز عیان نهان ماند از بی تمیزی ما

گردون گره ندارد ما چشم اگر گشاییم