در دشت توهم جهتی نیست معین

تا سرمه نگشتن همه آوازگداییم

پیش که درد هوش گریبان تحیر

دل منتظر فرصت و فرصت همه ماییم

ما را چه ضرور است بدانیم کجاییم

بر طبع شرر خفت فرصت نتوان بست

در طینت ما سوخت دماغی که بناییم