ما را چه ضرور است بدانیم کجاییم

پیش که درد هوش گریبان تحیر

دل منتظر فرصت و فرصت همه ماییم

در دشت توهم جهتی نیست معین

بر طبع شرر خفت فرصت نتوان بست

در طینت ما سوخت دماغی که بناییم

بیدل به تکلف اثری صرف نفس کن