بر هر چه دیده واکرد آغوش الفت ما

روز سیاه خود را تا کی شفق نماییم

گوش مروتی کو کز ما نظر نپوشد

دست غریق یعنی فریاد بی صداییم

مژگان به خم زد و گفت خوش باش پشت پاییم

دوزخ کجاست بیدل جز انفعال غفلت

آتش حریف ما نیست زبن آب اگر برآییم