طراوت چمن اعتبار حسن حیاست

ز گرد ماست گر دامنت گرفت شکن

به وحدت من و تو راه شبهه نتوان یافت

منم من و، تویی، تو، نی منی تو و نه تو من

چراغ رنگ گل از آب می کند روغن

ز گفتگو ندهی جوهر وقار به باد

به موج می دهد از آب صورت رفتن