جنون بی نفس آرمیده ای داریم

به موج می دهد از آب صورت رفتن

به هر طریق همین پاس آبرو دین است

اگر تو محرمی این شیشه را به سنگ مزن

چو زلف سلسله ماست فارغ از شیون

به آرمیدگی وضع خویش می نازبم

چو آب آینه در جلوه کرده ایم وطن