شکست جسم همان فتح باب آگاهیست

به باد چند شوی چو حباب آبستن

لباس وهم نیرزد به خجلت تغییر

مباش زنده به رنگی که بایدت مردن

گشاد چشم حباب ست چاک پیراهن

چه ممکن است نبالد غرور دل زنفس

به موج می دمد از شیشه هم رگ گردن