جز به حیرت بر نمی آید نگاه ناتوان

خانه نیرنگ هستی حسرت اسبابست و بس

روزن بام و در از خمیازه می بندد گمان

با همه پرواز شوق از ما زمینگیری نرفت

بسکه بار زندگی بیدل به پیری می کشم

موی من از سخت جانی برد رنگ ستخوان