غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

سروش عالم غیبم چه مژده ها دادست