چون شمع بس که در تب عشقت گداختم

گل را چو شبنم آب شود خنده در دهان

کلفت شکار غیرتم از آه بی اثر

بر دل رسد چو تیر خطا گردد از نشان

محمل کشید بر سر تبخالم استخوان

نی آب خضر دارم و نی چشمه حیات

عمریست می خورم دم شمشیر خونفشان