بیدل ز بحر منت ساحل که می کشد

تا آبرو چو شمع نریزی به ناودان

هر چند دستگاه بود بیش حرص بیش

از موج بحر تشنه لبی می کشد زبان

بر حیرت است زورق ما بیخودان روان