چو ابر تا کی بلند رفتن ، عرق کن و این غبار بنشان

حصول ظرفست اوج عزت ، نه لاف فضل ونه عرض حکمت

گرفتم ای مور پر برآری کجاست کیفیت سلیمان

رگ تخیل سوارگردن ، نم فسردن متاع دامن

متاب روی وفا ز بیدل مشو ز مجنون خویش غافل

به دستگاه شهان چه نقصان ز پرسش حال بینوایان