کز رگ هر سنگ همچون تار می جوشد فغان

رنگ می بازد سراپایم به یک پرواز دل

در نسیم بال بلبل دارد این گلشن خزان

تیشه فرهاد من مضراب ساز درد کیست

حرفی از چشم ترم گفتند در گوش محیط

موجش از گرداب ماند انگشت حیرت در دهان

حسرتم هر جانشان ناوک ناز تو کرد