حرفی از چشم ترم گفتند در گوش محیط

در نسیم بال بلبل دارد این گلشن خزان

تیشه فرهاد من مضراب ساز درد کیست

کز رگ هر سنگ همچون تار می جوشد فغان

موجش از گرداب ماند انگشت حیرت در دهان

حسرتم هر جانشان ناوک ناز تو کرد

ریخت مغز از استخوان ما چو آب از ناودان