گر همه ازکام بیرون افکند خنجر زبان

تا فنا صورت نبندد زندگی بی لاف نیست

شعله دزدیدن ندارد جز به خاکستر زبان

غیر خون آبی ندارد ساغر جانکاه ظلم

تا به رنگ خانه چشم ایمن از آفت شوی

به که باشد همچو مژگانت برون در زبان

لب گشودن داشت آغوش وداع عافیت