چون دهان پسته بستم راه جنبش بر زبان

تا به رنگ خانه چشم ایمن از آفت شوی

به که باشد همچو مژگانت برون در زبان

لب گشودن داشت آغوش وداع عافیت

عجرما بیدل به تقریری دگرمحتاج نیست

موج در عرض شکست خود بود یکسر زبان