عجرما بیدل به تقریری دگرمحتاج نیست

به که باشد همچو مژگانت برون در زبان

لب گشودن داشت آغوش وداع عافیت

چون دهان پسته بستم راه جنبش بر زبان

موج در عرض شکست خود بود یکسر زبان