بی خموشی کلبه دل عافیت اسباب نیست

خاص آن عالم تحیر، تاب این کشور زبان

اهل معنی یک قلم در ضبط اسرار خودند

موج ممکن نیست بیرون آرد ازگوهر زبان

کاش گردد شمع این کاشانه را صرصر زبان

عافیت خواهی تبرا کن ز اظهارکمال

رو به ناخن می کند آیینه جوهر زبان