راحت اهل سخن در بی سخن گردیدن ست

کاش گردد شمع این کاشانه را صرصر زبان

عافیت خواهی تبرا کن ز اظهارکمال

رو به ناخن می کند آیینه جوهر زبان

غیر خاموشی ندارد بالش و بستر زبان

بحر برخود می تپد از خود فروشیهای موج

عالمی بی طاقت است از مردمان تر زبان