می کشد در تشنگیها از صدا ساغر زبان

بحر برخود می تپد از خود فروشیهای موج

عالمی بی طاقت است از مردمان تر زبان

رازکمظرفان نمی پوشد هجوم احتیاج

شور دل چون غنچه از رنگم گریبان می درد

پاس خاموشی چسان دارم به یک دفتر زبان

هرکه دارد قوت روحانی ازکاهش تهی ست