دارد دکانی از نفس آرایی زبان

تا بوی خیر و شر بری از گلشن خیال

برک گلی نرست به رعنایی زبان

این چار سو که مرکز سودای ما وتوست

خاموشی است مطرب ساز خروش ما

جزگوش نیست مایه گویایی زبان

رمز چه مدعا که به افشا نمی کند