ز عالم دگرست آن و این درویشان

غبار حادثه را نقش طاق نسیان کن

که نیستی ست بنای متین درویشان

حضور و غیبت شان قرب بعد ما و تو نیست

به دستگاه تهی کیسگان فقر و نیاز

« زکنت کنز» پر است آستین درویشان

شک و یقین تو آیینه دار اضدادست