« زکنت کنز» پر است آستین درویشان

حضور و غیبت شان قرب بعد ما و تو نیست

ز عالم دگرست آن و این درویشان

به دستگاه تهی کیسگان فقر و نیاز

شک و یقین تو آیینه دار اضدادست

به حق حواله نما کفر و دین درویشان

چه ممکن است برآید ز انقلاب زمان