مباش زخم خور خود زکین درویشان

جهان سیاهی دوری ست از سراب خیال

به چشم آینه پیش بین درویشان

به روی آینه شمشیر می کشی هشدار

هزار مد ازل تا ابد همین نفسی است

به کارگاه شهور و سنین درویشان

هواللهی که مسماش آنسوی اسماست