نرم خویان را به زندان هم درشتی راحت ست

عمرها شد شمع می چیند به محراب استخوان

گر حریف درد الفت گشته ای هشیار باش

همچو شاخ آهو اینجا می خورد تاب استخوان

از برای مغز دارد پرده خواب استخوان

پرده دار عیب منعم نیست جز اسباب جاه

می شود در فربهی درگوشت نایاب استخوان