گو خون جگر ریز که معذور نماندست

صبر است مرا چاره هجران تو لیکن

چون صبر توان کرد که مقدور نماندست

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است

حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده

ماتم زده را داعیه سور نماندست