چو آن اشکی که گردد خشک در آغوش مژگانها

عرقها دارد آن شمع حیا لیک از نظر پنهان

به تمکینی که آتش نیست در سنگ آنقدر پنهان

به عشقت در طلسم نیشتر دارم جگر پنهان

زدم از آفت امکان به برق سایه تیغت

به ذوق عافیت کردم به زیر بال ، سر پنهان