به عشقت در طلسم نیشتر دارم جگر پنهان

عرقها دارد آن شمع حیا لیک از نظر پنهان

به تمکینی که آتش نیست در سنگ آنقدر پنهان

چو آن اشکی که گردد خشک در آغوش مژگانها

زدم از آفت امکان به برق سایه تیغت

به ذوق عافیت کردم به زیر بال ، سر پنهان

شکست رنگ هم شوخی نکرد از ضعف احوالم