در این ویرانه ماند آخر نشان گنج زر پنهان

زدم از آفت امکان به برق سایه تیغت

به ذوق عافیت کردم به زیر بال ، سر پنهان

شکست رنگ هم شوخی نکرد از ضعف احوالم

چه امکانست گرد وحشتم از دل برون جوشد

تحیر رشته ای چون موج دارم در گهر پنهان

ز موی خود خروش چینی از شرم صفیر من