تماشاگاه جمعیت ، تحیر خانه ای دارم

تحیر رشته ای چون موج دارم در گهر پنهان

ز موی خود خروش چینی از شرم صفیر من

صدای کاسه چشم است در تار نظر پنهان

که چون آیینه در دیوار دارد نام در پنهان

مکن تکلیف گلگشت چمن مجروح الفت را

که بو در برگ گل تیغی ست در زیر سر پنهان