که بو در برگ گل تیغی ست در زیر سر پنهان

تماشاگاه جمعیت ، تحیر خانه ای دارم

که چون آیینه در دیوار دارد نام در پنهان

مکن تکلیف گلگشت چمن مجروح الفت را

سراغ هیچکس از هیچکس بیرون نمی آید

جهانی می رود در نقش پای یکدگر پنهان

سراپا وحشتم اما به ناموس سبکروحی