جهانی می رود در نقش پای یکدگر پنهان

مکن تکلیف گلگشت چمن مجروح الفت را

که بو در برگ گل تیغی ست در زیر سر پنهان

سراغ هیچکس از هیچکس بیرون نمی آید

سراپا وحشتم اما به ناموس سبکروحی

ز چشم نقش پا چون رنگ می دارم سفر پنهان

ندارد لب گشودن صرفه جمعیتم بیدل