سراپا وحشتم اما به ناموس سبکروحی

که بو در برگ گل تیغی ست در زیر سر پنهان

سراغ هیچکس از هیچکس بیرون نمی آید

جهانی می رود در نقش پای یکدگر پنهان

ز چشم نقش پا چون رنگ می دارم سفر پنهان

ندارد لب گشودن صرفه جمعیتم بیدل

که من چون غنچه در منقار دارم بال و پر پنهان