چو مغزپسته می گردد زبانها در شکر پنهان

بنازم سبزه خطی که از سیر سواد او

نگه در سرمه می گردد چو مژگان تاکمر پنهان

چه فیض است این که در اندیشه شیرینی نامش

خیالش آنقدر پیچیده است اجزای امکان را

که دارد سنگ هم در دل چراغان شرر پنهان

همه آگاهی است اینجا تو ترک وهم و غفلت کن