کز غبارم می توان بنیاد کنعان ریختن

ما نفهمیدیم کاینجا نام هستی نیستی است

از بنای هر عمارت بود خندان ریختن

بوی شوقی برده ام درکارگاه انتظار

صنعت پیری مرا نقاش حسرتخانه کرد

چون صدف صد رنگ خون خوردم ز دندان ریختن

دور گردون از وقار اهل درد آگه نشد