بسته جز آتش دو عالم بر سمندر سوختن

تا تب عشق آتشم را داد سر در سوختن

پنبه شد خاکستر از شور مکرر سوختن

هستی عشاق از آیین جهان دیگر است

روشن است اقبال ما چون شمع در ملک جنون

تخت داغ و لشکر آه و اشک افسر سوختن

در دل افسرده خون ها می خورد ناموس عشق