آتش یاقوت دارد تا به محشر سوختن

روشن است اقبال ما چون شمع در ملک جنون

تخت داغ و لشکر آه و اشک افسر سوختن

در دل افسرده خون ها می خورد ناموس عشق

چند بیند آرزو در دیر نیرنگ خیال

چون خیال بی تمیزان می به ساغر سوختن

با وجود وصل در بزم حضورم بار نیست