مگر به سایه دیوار مدعا ننشستن

چو ناله ای که سر از بندهای نی به در آورد

نشسته ایم به چندین مقام تا ننشستن

سراغ خواب فراغت نداد هیچکس اینجا

در ین بساط غرض چیست قدردانی غربت

چو حلقه بر در کس با قد دوتا ننشستن

بس است اینقدر از اختراع همت بیدل