تا چند در وفات اب و عم گریستن

ای دیده با لباس سیه گریه ات خوش است

دارد گلاب جامه ماتم گریستن

بر ساز زندگانی خود نیز خنده ای

تو ابن آدمی گرت امید رحمتی است

میراث دیده گیر ز آدم گریستن

گر شد دل از نشاط و لب از خنده بی نصیب