تو ابن آدمی گرت امید رحمتی است

دارد گلاب جامه ماتم گریستن

بر ساز زندگانی خود نیز خنده ای

تا چند در وفات اب و عم گریستن

میراث دیده گیر ز آدم گریستن

گر شد دل از نشاط و لب از خنده بی نصیب

یارب ز چشم ما نشودکم گریستن