تاکی درین بهار طرب خنده های صبح

اینجاست بر نگاه مقدم گریستن

کس اینقدر ادب قفس درد دل مباد

اشکم نبست طاقت یکدم گریستن

این خنده توام است به شبنم گریستن

شیرازه موافقت آخرگسستنی است

باید دو روز چون مژه با هم گریستن