ای هوس اندوز امن جمع ز آفت شناس

دم زدن را نخواست شرم عدم داشتن

آه سر و برگ ما سوخت غم عافیت

مهلت عیشی نداد ماتم هم داشتن

خصم سر ناخن است شکل درم داشتن

بیدل از امید خلد قطع توهم خوش است

جز دل آسوده نیست باغ ارم داشتن