چوشمع تیغ سر ما به خار سینه پرآتش

دلیل آبله پایی ست از طلب نگذشتن

مزارنام زنقش نگین چه شمع فروزد

تو آدمی شرفت هست از ادب نگذشتن

ازبن ستمکده می آیدم عجب نگذشتن

به هیچ حال مده دامن گذشتگی از کف

الم شمر همه گر باشد از طرب نگذشتن