کز تنگنای هستی باید خمیده رفتن

رفتار سایه هرگز واماندگی ندارد

در منزلست پرواز از آرمیده رفتن

قد دو تای پیریست ابروی این اشارت

بال فشانده آه بی گرد حسرتی نیست

با عالمی ز خود برد ما را جریده رفتن

تعجیل طفل خوبان مشق خطاست بیدل