ارباب رنگ دایم محو لباس خویشند

عمر دوباره گیرد چون ناخن از بریدن

فقرست و نقد تمکین ، جاه ست وموج خفت

از بحر بیقراری ، از ساحل آرمیدن

از داغ نیست ممکن طاووس را پریدن

بیدل به جوی شمشیر خون جگر خورد آب

زندان بیقراران نبود جز آرمیدن