چو صبح از انفعال ساز هستی آب می گردم

چمن طرح از نوای عندلیبان می توان کردن

طلب چون چشم قربانی تسلی بر نمی دارد

نگه گو جمع شو مژگان پریشان می توان کردن

که از خودگر روم یک آه سامان می توان کردن

توان مختارعالم شد زترک اختیارخود

که در بی دست و پایی آنچه نتوان می توان کردن