صراحی می ناب و سفینه غزل است

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است

پیاله گیر که عمر عزیز بی بدل است

نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس